Üstad yağmur yağmadığı halde niçin şemsiye kullanırdı?

[عمر فاروق]

       
    Aşağıda Üstadımızın yağmur yağmadığı halde niçin şemsiye kullandığını ve bir kıyası okuyabilirsiniz.

      Bazen basit, sıradan bir eşya bile aynı iş için kullanıldığı halde, kullananın amacı ve gayesi farklı olduğu için diğerlerinden ayrılır, değer kazanır. Bediüzzaman Said-i Nursi (r.aleyh.) Erzurum’da yaz günleri, yağmursuz havalarda da şemsiye ile dolaşırmış. Diğer insanlar şemsiyeyi yağmurdan korunmak için kullanırken, o, haramlar gözüme ilişmesin diye, haramlardan (günahlardan) korunmak için kullanırmış. Sonuçta sıradan, basit bir şemsiye. Ama onu bu satırlarda yazmamıza sebep ise farklı ve uhrevi bir amaca hizmet etmesi değil mi?
Sıradan, basit eşyalara bile değer kazandıran, onların normalden farklı bir gayeyle kullanılmasındandır. Ya sizin hayatı kullanış biçimimiz! Diğer bir ifade ile ya bizimn hayatı yasayış biçimimiz!

[جودت]

 

[كنج مسلمان]

çok güzel konuya değinmişsiniz 

birkaç bir şeyde ben eklemek istiyorum

Bediüzzaman, Mardin’de bulunduğu yıllarda elleri kelepçelenerek Bitlis’e sürgün edilmiştir. Yaşı yirmidir. Bitlis’te Vali Ömer Paşa konağında ikamet ettirilir. Vali, ona hürmet eder. Vali konağında kaldığı yılları bir hatırasında şöyle anlatır:

“Yirmi yaşlarında iken, Bitlis’te merhum Vali Ömer Paşa hanesinde iki sene onun ısrarıyla ve ilme ziyade hürmetiyle kaldım. Onun altı adet kızları vardı; üçü küçük, üçü büyük. Ben, üç büyükleri, iki sene beraber bir hanede kaldığımız halde, birbirinden tefrik edip tanımıyordum. O derece dikkat etmiyordum ki bileyim. Hatta bir âlim misafirim yanıma geldi, iki günde onları birbirinden fark etti, tanıdı. Herkes ve ben de bu hale hayret ederdik. Bana sordular: ‘Neden bakmıyorsun?’

Derdim: ‘İlmin izzetini muhafaza etmek, beni baktırmıyor.’” (Emirdağ Lâhikası, s. 229)